Το Οροπέδιο του Νήσιμου

Το Οροπέδιο του Νήσιμου είναι το δεύτερο σε μέγεθος (μετά το Λιμνάκαρο) από τα μικρά Οροπέδια του Δήμου. Εκτείνεται σε υψόμετρα 930μ στις ΝΔ υπώρειες του υψώματος. Της Σελένας (1588μ.). Έχει σχήμα ακανόνιστο ελλειπτικό και η επιφάνεια του είναι ομαλή και μόνο προς το Β. και Α παρουσιάζει μικρές βραχώδεις εξάρσεις.

Παλαιότερα καλλιεργούνταν με δημητριακά, ζωοτροφές (αρακά ραβί). Σήμερα παραμένει ακαλλιέργητο και έχει σκεπαστεί από αστοιβίδες και άγρια φρύγανα. Μόνο ελάχιστες αχλαδιές διατηρούνται ζωντανές.

Το οροπέδιο Νήσιμου, αν και περιβάλλεται από βουνό, δεν πλημμυρίζει γιατί υπάρχουν σε διάφορα σημεία καταβόθρες που απομακρύνουν τα όμβρια ύδατα.

Έχει δύο πηγές η μία κοντό στην Νότια είσοδο του στο Αστιβιδερό και η άλλη προς τον αυχένα «Ζάρωμα». Και οι δύο εξυπηρετούν τα κοπάδια της περιοχή.

Το Όνομα του Οροπεδίου είναι γνωστό από τα ενετικά χρόνια, αναφέρεται από τον Basilicata (1630) και από τον Raulin το 1845.

Σχετικά με την προέλευση του ονόματος υπάρχουν διάφορες εκδοχές με επικρατέστερη εκείνη που υποστηρίζει ο αείμνηστος Στέργιος Σπανάκης. Ότι δηλαδή το «Νήσιμος» προέρχεται από το όνομα του μαθητού του Αποστόλου Παύλου Ονήσιμου, επ ονόματι του οποίου θα υπήρχε ναός στη περιοχή που έδωσε το όνομα στο μικρό Οροπέδιο.

Στον Οροπέδιο Νήσιμο υπάρχουν σήμερα δυο εξωκκλήσια. Εκείνο του Τιμίου Σταυρού που βρίσκεται στην κορυφή του υψώματος που κλείνει από την νότια πλευρά το μικρό οροπέδιο και εκείνο της Αγίας Αριάδνης που αναγέρθηκε στην δυτική πλευρά κοντά στην πηγή αστοιβιδερό.

Κάτι παρεμφερές άλλωστε συνέβη και με το το -πωνύμιο Ανέσιμος, παραφθορά του Ονήσιμος, που βρίσκεται κοντά στην μονή Επανωσήφη και όπου κατ’ ευτυχή σύμπτωση βρέθηκε χωμένος μέσα στα βάτα ναός που πιθανότατα θα ήτο αφιερωμένος στον Άγιο Ονήσιμο από τον οποίο πήρε το όνομα η περιοχή. Στον Νήσιμο υπάρχουν σήμερα δυο εξωκκλήσια.

Εκείνο του Τιμίου Σταυρού που βρίσκεται στην κορυφή του υψώματος που κλείνει από την νότια πλευρά το μικρό οροπέδιο κα εκείνο της αγίας Αριάνδης που αναγέρθηκε στην δυτική πλευρά κοντά στην πηγή αστοιβιδερό από τον Οδοντίατρο κ. Εμμ. Ν. Σπάνακη.